முதன்மை உள்ளடக்கத்திற்குச் செல்

கால்பந்து - சில நினைவு குறிப்புகள்

இதோ இன்னும் சில மணி நேரங்களே இருக்கிறது.  இந்த உலகமே கண்டு களிக்கப் போகும் கால்பந்து திருவிழா ஆரம்பிக்க. 8 குருப்புகளாக 32 அணிகள் மோதும் 64 போட்டிகள் கணகளுக்கு விருந்தாகபோகின்றன. சிறு வயதில் இருந்தே என் மனதை மிக கவர்ந்த விளையாட்டாக இருப்பது கால்பந்தாட்டம் தான். இதற்கு நான் பிறந்து வளர்ந்த ஊரும் படித்த பள்ளியும் காரணம். 

எங்கள் ஊர் சாத்தூரில் வருடம் தோறும் நடை பெறும் அரசன் கணேசன் சுழற் கோப்பை எங்கள் ஊரை பொருத்த மட்டில் உலககோப்பை கால்பந்து போட்டி மாதிரிதான் எங்கள் ஊர் மக்களுக்கு. எங்கள் பள்ளி மைதானத்திலே நடந்தாலும் பள்ளி நடைபெறும் நாட்களில் மைதானத்தை சுற்றி தட்டிப்போட்டு தடுப்பமைத்து பள்ளி மாணவர்களுக்கு அனுமதி மறுக்கபட்டிருக்கும். இந்த போட்டிகளில் ஆட தமிழகம் முழுவதிலும் இருந்து வரும் அணிகள் கலர் கலராக சட்டை அணிந்து கொண்டு கால்களில் பூட்களுடன் அவர்கள் விளையாடுகையில் அவர்கள் கால்களின் ஊடே உருண்டு செல்லும் அந்த பந்தின் மீதே அணைவரின் கவனமும் இருக்கும்.

தான் சப்போட் செய்யும் அணியினர் கோல் போட தவரும் போது காற்றில் தவழ்ந்து வரும் வார்த்தைகளில் ஒரு வித ஏமாற்றம் கலந்திருக்கும். கிரவுண்டை சுற்றி நிற்கும் சில மக்கள் தான் சப்போட் செய்யும் அணியினர் பந்தை கடத்தி வரும்போது  “ ஏய் இந்த பக்கம் பாரு. லெப்ட்ல ஆளே இல்ல . ப்ந்த இவன் கிட்ட பாஸ் பன்னு” போனற கமெண்டுகள் சகஜம். போட்டி முடிந்து கிளம்புகையில் மொத்த கூட்டமும்  “ அவன் ஏன் இப்படி ஆடறான். அந்த கார்னர் கிக் அப்ப இவன் அழகா அடிச்சான். கொஞ்சம் தலைய கரக்டா வெச்சு பட் அடிச்சுருந்தா கரக்டா உள்ள போய்ருக்கும்” போன்ற விவாதங்கள் சகஜம். எங்கள் ஊரே மிகவும் ரசித்த விளையாட்டு இது.  முக்கியமாக ஊரில் நடக்கும் பொருட்காட்சிக்கு வரும் கூட்டத்தை விட புட்பால் மேட்சுகளுக்கு வரும் கூட்டம் அதிகமாக இருக்கும்.

எங்கள் ஊரை சேர்ந்த ஒய்.எம்.சி.எ அணியினர் தினமும் சாய்ங்காலத்தில் எங்கள் ஸுகூல் கிரவுண்டில் பிராக்டிஸ் செய்வார்கள். அந்த காலத்தில் அவர்கள் எல்லாம் எங்களுக்கு ஹூரோக்கள்தான். செண்டர் பார்வர்டு ஆடும் சந்தானம் அண்ணண் எங்கள் எல்லோருக்கும் மரடோனாவாகத்தான் தெரிவார்.  கோல்கீப்பர் பொன்முருகன் இன்னொரு ஹீரோ. ஆள் ஒல்லியாக இருப்பார். கையில் கிளவுஸுடன் அவர் கோல் கீப்பராக நிற்பதே அழகு. அப்புறம் இன்னொருவர் லோடுமேன் கதிரேசன் அவர் பெயர். எனது பேவரைட் அவர்தான். ஒருமுறை அவர் அடித்த பந்து கோல்போஸ்டை தாண்டி பின்நின்று வேடிக்கை பார்த்து கொண்டிருந்த என் தலையில் அடிக்க தலை என் உடம்பில் இருந்து தணியே பிய்துக்கொண்டு போகிறமாதிரி இருந்தது. அவர் உதைத்த உதை அந்த மாதிரி.

ஐந்தாம் வகுப்பு முடிந்து ஆறாம் வகுப்புக்கு உயர் நிலை பள்ளியில் சேர்ந்ததில் இருந்து பல பீ.டி. பிரியட்களில் கால் கட்டை விரல் தேய பள்ளி மைதானத்தில் ஒடியிருக்கிறேன் பந்தை துரத்திக்கொண்டு. ஆனால் எத்தனை கோல் போட்டிருப்பேன் என்றல்லாம் இடக்கு மடக்காக கேள்வியெல்லாம் கேக்க கூடாது.  ஆறாம் வகுப்பில் சேர்ந்ததில் இருந்து எங்கள் கிளாஸில் இருந்த எல்லாரும் இரண்டு அணிகளாக பிரிந்து பீ.டி பிரியட்களில் ஒரே மோதல்தான்.எங்கள் கிளாஸில் இருந்த குமரன் மற்றும் கிங்ஸ்லி இருவரும் தான் அணி கேபடன்கள். நான் குமரன் அணி.சட்ட திட்டங்கள் சரியாக தெரியாத அந்த வயதில் எல்லாரும் பந்தை துரத்தி கொண்டு ஒடிய அந்த பொழுதுகள் இன்னும் மனதில் பசுமையாக இருக்கிறது.

அடுத்து வரும் நம் சந்ததியினருக்கு அப்படியெல்லாம் விளையாட வாய்ப்பு கிடைக்குமா என்று தெரியவில்லை.  நல்ல விளையாட்டு மைதானங்கள் உள்ள பள்ளிகள் அரிதாகி வருகின்றன. பள்ளிகளும் படிப்பதற்கு தரும் முக்கியத்துவத்தை விளயாட்டுகளுக்கு தருவதில்லை. பெற்றோர்களும் பிள்ளைகளை படி படி என்று விரட்டுவதில்தான் குறியாக இருக்கிறார்கள். பிள்ளைகளின் ஒய்வு நேரத்தில் கூட தொலைக்காட்சிகளில் வரும் விளையாட்டு நிகழ்ச்சிகளை கூட பார்பதற்கு அவர்கள் அனுமதிக்கப்படுவதில்லை. அந்த நேரங்களயும் சீரியல்கள் ஆக்ரமித்துகொண்டிருக்கின்றன. 

“ ஒடி விளையாடு பாப்பா. நீ ஒய்ந்திருக்கலாகாது பாப்பா” என்ற பாரதியின் பாட்டு ஏனோ நியாபகத்தில் வந்து போகிறது. உடல் உழைப்பை அறியாத ஆராக்கியமற்ற ஒரு சமுதாயத்தை உருவாக்க நாம் முயன்று கொண்டிருக்கிறோமோ என்ற கவலை மனதை அரிக்கிறது.  படிப்பு எவ்வளவ்வு முக்கியமோ அந்த அளவுக்கு விளையாட்டும் முக்கியம்தான். இதை பள்ளிகளும் பெற்றோரும் கவனத்தில் கொள்ளவேண்டும்.  சுவர் இருந்தால்தான் சித்திரம். அதைப்போல் நல்ல உடல்நலமிருந்தால்தான் எவவளவ்வு படித்தாலும் நல்ல வாழ்க்கை வாழ முடியும்.

இந்த வலைப்பதிவில் உள்ள பிரபலமான இடுகைகள்

ஷகிலா சேச்சியும் சிநேகிதர்களும் பின்னே விஷாலும்

சித்திரை திருநாளை முன்னிட்டு வெளியான நான் சிகப்பு மனிதனில் விஷாலின் பக்கெட் லிஸ்ட்டில் இருப்பதிலயே ஆக முக்கியமான விசயமானது கேரளத்து பைங்கிளியாய் ஒரு கால கட்டத்தில் இருந்த லால்களயும், மம்முட்டிகளயும் முட்டி புறந்தள்ளிய அகில இந்திய சூப்பர் ஸ்டாரினி உயர்திரு ஷகிலா சேச்சியின் படத்தை முதல் நாள் முதல் காட்சி பார்ப்பது.  இந்த பாயிண்ட் ஒரு பாடு மனதில் வைத்து பூட்டிய சாத்தூர் நினைவுகளை வெளியே கொண்டு வந்து விட்டது.
அது பள்ளி முடித்து காலேஜ் சேர்ந்த கால கட்டம். அதுவரைக்கும் வாழ்வினிலே மிகவும் மகிழ்ந்து செய்த விசயம் சாப்பிடுவது நண்பர்களுடன் ஊர் சுற்றுவது, ஆற்றங்கரை மணலில் கால் கடுக்க கிரிக்கெட் விளையாடுவது மற்றும் வெட்டி அரட்டை அடிப்பது. இவை எல்லாவற்றையும் விட மிக முக்கியமானதாக இருந்தது சரோஜாதேவி புத்தகம் படிப்பது. காலேஜ் சேர்ந்த கால கட்டத்தில் +2 முடித்தும் இஞ்சியரிங் சேரும் ஆசையில் இருந்தும் இஞ்சியரிங் சீட் கிடைக்காத சில நண்பர்கள் மட்டும் இம்ப்ரூவ்மெண்ட் எழுதுவதற்காக பயிற்ச்சியில் இருந்தனர். அவர்களின் ஆகப்பெரும் காரியம் தினமும் சாயங்கால வேளையில் இருட்டிய பின்னர் தேவி தியேட்டருக்கும் முருகன் திய…

அப்பா காணாமல் போனார்

காரை டெலிவரி எடுக்க வந்திருந்த கஸ்டமருடன் பேசிக்கொண்டிருந்தபொழுது, டேபிளில் இருந்த டெலிஃபோன் அடிக்க ஆரம்பித்தது.

போனை எடுத்தவுடன் “பிஸியா இருக்கேன். யாருன்னாலும் கனெக்ட் செய்யாதன்னு சொன்னேன்ல” என்றேன் ப்ரியாவிடம்.

ப்ரியா ரிஷப்பனிஸ்ட்.

 “இல்லை சார் உங்கம்மான்னு சொன்னாங்க அதான் “ என்றாள்.

 “அம்மாவா ? “ ஒரு கணம் கேள்விக்குறி மாதிரி புருவங்கள் ரெண்டும் வளைந்து நிமிர்ந்தது.  கஸ்டமருக்கு புரிந்திருக்கவேண்டும். “கிளம்பட்டுமா ? “ என்பது மாதிரி சீட்டை விட்டு எழுந்திருந்தார்.

“சாரி” என்றேன். கைக்குலுக்கி அவர் நகர்ந்தவுடன், “ம்ம்.. கனெக்ட் பண்ணு என்றேன்”.

”அஷோக் “ என்று பதில்குரல் ஒலித்தது. கனெக்ட் செய்திருந்தாள். அம்மாவின் குரல்தானா என்று ஒரு நிமிடம் யோசனை வந்து போனது. அவளிடம் எப்போது கடைசியாக பேசினேன் என்று நினைவில்லை. “சொல்...லு..ம்மா” என்றேன் தயங்கி தயங்கி..
”அஷோக் ... அப்பாவ காணலடா “ என்றாள்..
தூக்கி வாரிப்போட்டது. “எத்தன மணி நேரம் ஆச்சும்மா . பக்கத்துலதான் போயிருப்பார். வந்துருவார்” என்றேன்.
“இல்ல அஷோக் .. மூணு நாளாச்சுடா” என்றாள்.
“என்னம்மா சொல்ற” ஜோதி மாமா வீட்டில் சோபாவில் உட்கார்ந்தி…

வாசிப்பு என்னும் பேரானந்தம்.

சிறு வயதிருலிருந்து எனது நினைவு தெரிந்த நாள் முதல் என்னுடைய முக்கியமான பொழுது போக்கு கனவு காண்பது.. எனக்கு நானே கதைகள் சொல்லி கொண்டு ஏதோ ஒரு கனவில் அழைந்த பொழுதுகள் ஏராளம்.   அந்த பழக்கம் பிற்கு வந்த நாட்களில் பல கதை புத்தகங்களை வாசிப்பதில் கொண்டு போய் சேர்த்தது.  
மற்ற சிறுவர்கள் பூந்தளிர், அம்புலிமாமா, சிறுவர் மலர் என்று படித்து கொண்டிருந்த காலத்திலேயே ஆனந்த விகடனை வாசிக்க காத்து கிடப்பேன் நான்.   ஏனோ எனக்கு புராண காலத்து கதாபாத்திரங்களின் மேல அந்த அளவு ஈடுபாடு இருந்தது இல்லை அந்த நாட்களில். அதானாலேயே என்னவோ காலப்போக்கில் தேவிபாலா, ரமணிசந்திரன் போன்றோர் எழுதிய நிகழ்கால மனிதர்களை போன்ற கதாபாத்திரங்களை உள்ளடக்கிய நாவல்கள் என்னை பெரிதும் கவர்ந்திருந்தன.  பாடப் புத்தகங்களை தொடாமல் நாவல்கள் , ஆனந்த விகடன் போன்ற புத்தகங்களிலேயே சஞ்சரித்திருந்தது என் மனம். இந்த பழக்கத்தினால் பள்ளியில் மதிப்பெண்கள் குறைய குறைய வீட்டில் வசவும் அடியும் ஏறுமுகம் அடைந்தது.
சிறுவயதிலேயே என்னிடம் ஒட்டிகிடந்த பிடிவாத குணம் அடிகளையும் வசவுகளையும் தாண்டி கதை புத்தகங்களை நோக்கி என்னை ஒட வைத்தது. வீட்டிற்கு தெரியாமல் கத…