முதன்மை உள்ளடக்கத்திற்குச் செல்

காருண்யம்

" கந்தனுக்கு மூத்தோனே
  மூச்சித வாகன்னே
  மூலப் பொருளோனே
” 
சுப்பிரமணி டிஸ்டாலில கனிரென சாமிப்பாடல் ஒளிக்க ஆரம்பித்தது. மணி காலை நாலு. கடை தெருவுக்கு விடிய ஆரம்பித்தது.

கடை தெருவென்றால் ஒரு டீக்கடை. ஒரு சிறிய ஹோட்டல், ஒரு பலசரக்கு கடை, காய் கறி கடை மற்றும் இரு கறிக்கடைகள் இவ்வளவ்வுதான். கடைகளோடு  ஒட்டிய ஒரு சில வீடுகளும் அங்கே இருந்தன. ஹோட்டலை ஒட்டிஇருந்த குப்பை தொட்டியின் அருகில் இரு நாய்கள் முந்திய இரவின் எச்சில் இலைகளுக்கு சண்டையிட்டு கொண்டிருந்தன.

திடிரென அந்த இரண்டும் இலைகள விட்டு குப்பை தொட்டியின் அருகே இருந்த இன்னொன்றை பார்த்து குரைக்க ஆரம்பித்தது. குப்பை தொட்டியின் அருகே கிடந்த அதின் மேல் ஈக்களும் கொசுக்களும் ஆக்ரமித்து இருந்தன. தொடை வரை ஏறி இருந்த ஆடையானது அங்கங்கெ கிழிந்து காற்று உள்சென்று வெளிவர வசதியாக இருந்தது.

நாய்களின் குரைப்பை கேட்டு மெது மெதுவாக குப்பை தொட்டியின் அருகே கடைத்தெருவுக்கு வந்த கூட்டம் கூட ஆரம்பித்தது. கூட்டத்தில் குரல்களின் மூலம் அங்கே கிடந்த அது ஒரு பெண்ணென அறியப்பட்டது.  அந்த பெண்ணின் விலகியிருந்த உடைகளை பார்த்து அங்க கூடியிருந்தவர்களின் மனசு ஆடையிழந்து நிர்வாணமாக ஆரம்பித்தது..

கூட்டத்தில் எழுந்த குரல்களின் நடுவே அந்த குப்பை தொட்டியின் அருகே இருந்த கதவு திறந்தது. கதவு திறந்தவுடன் கூடியிருந்த கூட்டம் “ கொலைகாரன் வந்துட்டான்” என்ற குரலுடன் பக்கத்தில் இருந்த மறைவுகளில் மறைந்தது சட்டென.  அங்கே படுத்து கிடந்த பெண்ணையும் சிதறி மறைந்த கூட்டத்தையும் பார்த்த அவன் திரும்பி வீட்டினுள் நுழைந்தான். அவன் வீட்டுக்குள் போவதை பார்த்த சில தலைகள் மறைவுகளில் இருந்து வெளியே வந்தன.

திரும்பியும் அவன் வீட்டிலிருந்து வெளியே வருவதை கண்ட அந்த தலைகளும் திரும்பி மறைந்தன.  வெளியே வந்த அவன் கைகளில் ஒரு துணியிருந்தது. கொண்டு வந்த துணியை பெண்ணின் மேல் போர்த்திவிட்டு கூட்டத்தை நோக்கி காரி துப்பி விட்டு அந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்தான். அவன் தலை மறைந்ததை கண்ட கூட்டம் வெளியே வந்து பேச தொடங்கியது. அப்பொழுது கேட்ட  “ கொலைகாரன் வந்துட்டான்” என்ற வார்த்தைகளில் ஆத்திரம் கலந்து இருந்தது.



இந்த வலைப்பதிவில் உள்ள பிரபலமான இடுகைகள்

ஷகிலா சேச்சியும் சிநேகிதர்களும் பின்னே விஷாலும்

சித்திரை திருநாளை முன்னிட்டு வெளியான நான் சிகப்பு மனிதனில் விஷாலின் பக்கெட் லிஸ்ட்டில் இருப்பதிலயே ஆக முக்கியமான விசயமானது கேரளத்து பைங்கிளியாய் ஒரு கால கட்டத்தில் இருந்த லால்களயும், மம்முட்டிகளயும் முட்டி புறந்தள்ளிய அகில இந்திய சூப்பர் ஸ்டாரினி உயர்திரு ஷகிலா சேச்சியின் படத்தை முதல் நாள் முதல் காட்சி பார்ப்பது.  இந்த பாயிண்ட் ஒரு பாடு மனதில் வைத்து பூட்டிய சாத்தூர் நினைவுகளை வெளியே கொண்டு வந்து விட்டது.
அது பள்ளி முடித்து காலேஜ் சேர்ந்த கால கட்டம். அதுவரைக்கும் வாழ்வினிலே மிகவும் மகிழ்ந்து செய்த விசயம் சாப்பிடுவது நண்பர்களுடன் ஊர் சுற்றுவது, ஆற்றங்கரை மணலில் கால் கடுக்க கிரிக்கெட் விளையாடுவது மற்றும் வெட்டி அரட்டை அடிப்பது. இவை எல்லாவற்றையும் விட மிக முக்கியமானதாக இருந்தது சரோஜாதேவி புத்தகம் படிப்பது. காலேஜ் சேர்ந்த கால கட்டத்தில் +2 முடித்தும் இஞ்சியரிங் சேரும் ஆசையில் இருந்தும் இஞ்சியரிங் சீட் கிடைக்காத சில நண்பர்கள் மட்டும் இம்ப்ரூவ்மெண்ட் எழுதுவதற்காக பயிற்ச்சியில் இருந்தனர். அவர்களின் ஆகப்பெரும் காரியம் தினமும் சாயங்கால வேளையில் இருட்டிய பின்னர் தேவி தியேட்டருக்கும் முருகன் திய…

அப்பா காணாமல் போனார்

காரை டெலிவரி எடுக்க வந்திருந்த கஸ்டமருடன் பேசிக்கொண்டிருந்தபொழுது, டேபிளில் இருந்த டெலிஃபோன் அடிக்க ஆரம்பித்தது.

போனை எடுத்தவுடன் “பிஸியா இருக்கேன். யாருன்னாலும் கனெக்ட் செய்யாதன்னு சொன்னேன்ல” என்றேன் ப்ரியாவிடம்.

ப்ரியா ரிஷப்பனிஸ்ட்.

 “இல்லை சார் உங்கம்மான்னு சொன்னாங்க அதான் “ என்றாள்.

 “அம்மாவா ? “ ஒரு கணம் கேள்விக்குறி மாதிரி புருவங்கள் ரெண்டும் வளைந்து நிமிர்ந்தது.  கஸ்டமருக்கு புரிந்திருக்கவேண்டும். “கிளம்பட்டுமா ? “ என்பது மாதிரி சீட்டை விட்டு எழுந்திருந்தார்.

“சாரி” என்றேன். கைக்குலுக்கி அவர் நகர்ந்தவுடன், “ம்ம்.. கனெக்ட் பண்ணு என்றேன்”.

”அஷோக் “ என்று பதில்குரல் ஒலித்தது. கனெக்ட் செய்திருந்தாள். அம்மாவின் குரல்தானா என்று ஒரு நிமிடம் யோசனை வந்து போனது. அவளிடம் எப்போது கடைசியாக பேசினேன் என்று நினைவில்லை. “சொல்...லு..ம்மா” என்றேன் தயங்கி தயங்கி..
”அஷோக் ... அப்பாவ காணலடா “ என்றாள்..
தூக்கி வாரிப்போட்டது. “எத்தன மணி நேரம் ஆச்சும்மா . பக்கத்துலதான் போயிருப்பார். வந்துருவார்” என்றேன்.
“இல்ல அஷோக் .. மூணு நாளாச்சுடா” என்றாள்.
“என்னம்மா சொல்ற” ஜோதி மாமா வீட்டில் சோபாவில் உட்கார்ந்தி…

வாசிப்பு என்னும் பேரானந்தம்.

சிறு வயதிருலிருந்து எனது நினைவு தெரிந்த நாள் முதல் என்னுடைய முக்கியமான பொழுது போக்கு கனவு காண்பது.. எனக்கு நானே கதைகள் சொல்லி கொண்டு ஏதோ ஒரு கனவில் அழைந்த பொழுதுகள் ஏராளம்.   அந்த பழக்கம் பிற்கு வந்த நாட்களில் பல கதை புத்தகங்களை வாசிப்பதில் கொண்டு போய் சேர்த்தது.  
மற்ற சிறுவர்கள் பூந்தளிர், அம்புலிமாமா, சிறுவர் மலர் என்று படித்து கொண்டிருந்த காலத்திலேயே ஆனந்த விகடனை வாசிக்க காத்து கிடப்பேன் நான்.   ஏனோ எனக்கு புராண காலத்து கதாபாத்திரங்களின் மேல அந்த அளவு ஈடுபாடு இருந்தது இல்லை அந்த நாட்களில். அதானாலேயே என்னவோ காலப்போக்கில் தேவிபாலா, ரமணிசந்திரன் போன்றோர் எழுதிய நிகழ்கால மனிதர்களை போன்ற கதாபாத்திரங்களை உள்ளடக்கிய நாவல்கள் என்னை பெரிதும் கவர்ந்திருந்தன.  பாடப் புத்தகங்களை தொடாமல் நாவல்கள் , ஆனந்த விகடன் போன்ற புத்தகங்களிலேயே சஞ்சரித்திருந்தது என் மனம். இந்த பழக்கத்தினால் பள்ளியில் மதிப்பெண்கள் குறைய குறைய வீட்டில் வசவும் அடியும் ஏறுமுகம் அடைந்தது.
சிறுவயதிலேயே என்னிடம் ஒட்டிகிடந்த பிடிவாத குணம் அடிகளையும் வசவுகளையும் தாண்டி கதை புத்தகங்களை நோக்கி என்னை ஒட வைத்தது. வீட்டிற்கு தெரியாமல் கத…